about

“Murphy maakt tekeningen op groot formaat. De ruimte waarin zij werkt heeft fysieke invloed op haar tekeningen: muren vormen de grenzen van het papier, of vouwen het papier de hoek om, waarbij vegen en sporen onderdeel worden van de voorstelling. Al tekenend verkent Murphy zo de begrenzingen en mogelijkheden van haar omgeving. In haar sculpturen brengt Murphy intuïtief toevallige objecten samen om de balans in een ruimte te herstellen: ‘Ik kan me de voortdurende behoefte herinneren als kind om een eigen onbespiede ruimte te creëren. Dat resulteerde in een soort nestbouwsels van mijn eigen afmetingen. Of ik koos een stuk grond met sloot en bomen uit en bracht wekenlang grassprieten, steentjes, botjes, plantenwortels, insecten en kiemen in kaart. Opkijkend van het turen naar de luttele vierkante meters werd ik mij bewust van de enorme ruimte om me heen, van de leegte in die ruimte en mijn behoefte hier een markering in te maken.’ Wat Murphy toen al ontdekte past zij toe in haar werk. Sculpturen die een antwoord lijken te geven op waar voorheen leegte zou zijn.”

Astrid de Pauw, 2019


“Na studies aan verschillende kunstacademies, St.Joost in Breda, Rietveld Academie in Amsterdam, Kunst Akademie Düsseldorf en langjarige verblijven in Berlijn, Cambridge en Yorkshire kwam Niki Murphy (Breda 1962) in Rotterdam terecht, waar zij nu woont en werkt.
Als kind tekende ze graag en veel. Haar biologieleraar leerde haar de betekenis van het begrip biotoop kennen, een ontdekking van de ruimte die in haar latere werk een belangrijke rol zou gaan spelen. De ontdekking van de ruimte om je heen en hoe je die ruimte ingrijpend kunt veranderen door een subtiele ingreep.
Als werkzaam beeldend kunstenaar bleef aanvankelijk het tekenen haar belangrijkste manier van uitdrukken. In het construeren van installaties via diaprojecties en diacollages ontstonden mogelijkheden om de driedimensionale ruimte diepgaander te verstaan.
Tijdens een werkperiode in ArToll, een kunstlaboratorium in Bedburg-Hau, Duitsland, ontdekte ze dat je een tekening als het ware uit de muur kunt trekken. Zo ontstonden de muurassemblages: subtiele tekenachtige, ijle constructies opgebouwd uit onderdelen van verschillende apparaturen en voorwerpen.”

Wim de Natris (Natris galerie, Nijmegen) ter gelegenheid van de tentoonstelling Muurwerken, meijuni 2019 (verkorte versie).


Handig tuinieren voor Niki Murphy

Ik trek een cirkel rond mijn vader
en mijn moeder. Mijn werk begint in haar tuin:
ik kras in de bodem, kras op de ruiten
van het huis. Ik vlak de stenen uit,
draai deuren om en maak blauw wat rood was,
maak groen van geel, maak de lucht
stralend zwart.
Ik trek een cirkel, iets kleiner nu. Ze passen
er nog makkelijk samen in. Zouden ze hun armen
strekken, dan raakten ze de rand
net niet.
De tegels tonen sporen van mensen
die er liepen, veel wordt weggehaald,
alles blijft bestaan maar in een andere vorm.
Ik blaker dit boek tot het blauw ziet, tot het toegeeft,
tot het krakend zijn pagina’s omslaat en zucht onder
mijn aanraking. Patronen ontstaan:
tekeningen hebben zelf een naam. Iets vraagt
vurig om geel, om licht. Ik zoek zand, wolken,
plattegronden, een reden om te maken wat er
moet zijn. Wat er altijd al was.
Ik trek een cirkel. Om de hoofden. Om het haar.
Om de ogen, om alles wat om regels vraagt.
Het nevelt nog. Maar wat recht is,
wordt rond. Of andersom. Onkruid bestaat niet.
De dagen krijgen adem, de vloeren krijgen lucht,
de muren wijken eerbiedig voor mijn wikkende ordening.
Dit moet hier, dat komt daar. Het komt erop aan.
En dan veeg ik alles uit.
Stap uit de cirkel.
Ik kijk om, zie een prachtig
geel vierkant dat mij aanmoedigt
vanonder de bomen. De mist
verdwijnt. Een brandlucht schroeit na.

Myrte Leffring, 20 mei 2018
bij de opening van de expositie The Need for Yellow in Psynapse Gallery, Rotterdam.